Hiç uzun zamandır merak ettiğiniz bir şeyi öğrenme fırsatının kucağınıza düştüğü oldu mu bilmiyorum. Umarım bu satırları okuyan herkes yakın zamanda bunu deneyimler. Gerçekten şahane bir şey.

Ben çok uzun zaman İspanyolca öğrenmeyi isteyip anca çalıştığım şirketten ayrıldıktan sonra buna vakit bulabilmiştim. Öğrenmeye başladıktan sonra da çok mutlu oldum, şu yazıda bahsetmiştim. Bu hafta yine buna çok benzer bir şey yaşadım. Bu sefer kucağıma düşen illüstrasyon denemeleri yapma isteğim ve iş arkadaşım Nuray’ın yeteneği oldu.

Sanırım son işimle beraber içimdekinin yalnızca yazı yazmakla değil, hikâye anlatmakla ilgili olduğunu anladım. Yazı yazmak sadece benim en konforlu ve en tecrübeli olduğum alan. Ama bir hikâyeyi anlatmanın binbir farklı yolu var.

Bu hafta arkadaşım Nuray (kendisi çok güzel illüstrasyonlar yapıyor ve görsellerin gücüne çok inanıyor) bana Procreate kullanmayı öğretti. Aslında programa dair öğrenecek çok fazla şey yokmuş, modern dünya Paint’i gibi bir şey. Programı gösterdikten sonra bana her gün görevler verdi. Ben de o görevleri elimden geldiğince tamamlayıp çıkan işleri kendisine yoruma açtım. Böyle böyle bir haftadır çalışıyoruz, deneye yanıla öğreniyorum. Mesela bu blogda bir yazının görselini ilk kez hiç hazır görsel, biçim, renk kullanmadan, hepsini elimle kesip biçerek, çizerek yaptım. Tamamen otantik. Ne güzel bir his değil mi?

Bence daha önce hiç denemediğin bir şeyi denemek, bir şeyin nasıl yapıldığını öğrenmek kadar güzeli yok. Her zaman başarılı olmak zorunda değilsin ama bu deneyimler empatinin ister istemez kuvvetlendiği bir yere çekiyor insanı. Dil öğrenmeye çalışmak nasıldır, çizer olmak nasıldır, çim biçmenin zorlukları nelerdir, büyük bir aracın şoför koltuğunda olmak nasıl bir histir… Dünyada öğrenecek ve deneyimleyebileceklerimizin sayısı sonsuz.

Ne zaman yeni bir şey öğrensem kendimi böyle mutlu bir kelebek gibi hissederim. Bugün de öyleyim sanırım.