Kaynağını tam bilmediğim bir merakla iki senedir İspanyolca öğreniyorum ve bu bana birçok anlamda çok iyi geliyor.

Ortaokuldayken ikinci yabancı dil olarak Fransızca seçtim. Bunu yaparken annemin Fransızca öğretmeni olmasına güvendim ancak hak ettiği emeği vermediğim için öğrenemedim. Daha sonra lisede değişim öğrencisi olarak bir sene yurt dışına gittiğim sırada oradaki okulumda İspanyolca öğrenmeye başladım ve çok sevdim bu dili. O sırada İspanyolcayı da pek öğrenemedim ama bir gün akıcı konuşacak kadar iyi öğrenmeyi aklıma koydum.

Üniversiteden mezun olup çalışmaya başladığımda tekrar heves ettim. Çünkü bir kültür-sanat edebiyat dergisinde çalışıyordum ve ne kadar çok dil bilirsem o kadar çok bilgiye, ilhama ulaşabilir, o kadar çok içerik üretebilirim diye düşünüyordum. Öğrendiğiniz her dille ulaşabildiğiniz kaynakların sayısının ne kadar arttığını bir düşünün. İnsanın zihni gelişiyor, vizyonu genişliyor. Yani resmen dünyanız büyüyor. (Bir dil okulu açsaydım bunu sloganı yapardım: Dünyanız büyüsün.)

Çalışırken böyle yoğun bir öğrenmeye vakit yaratmak çok zor olabiliyor. O yüzden o dönemde bu benim için büyük bir hayal olarak kaldı. İşten ayrılır ayrılmaz ise dört ay boyunca hafta içi her gün üç saat ders alarak A2 seviyesinin ortalarına ulaşmayı başardım. Bunu tam zamanlı iş edinmek bana çok iyi geldi. Hayatta dikkatinizi dağıtacak başka şeyler olmayınca gerçekten öğrenmenin hakkını veriyorsunuz. Gördüğünüz her objenin adını, duyduğunuz her cümleyi o dilde düşünmeye başlıyorsunuz. Ustamız Ferhan Şensoy Şans Kapıyı Kırınca‘da nasıl yarışmaya hazırlanma sürecini tüm hayatına yediriyordu, onun gibi işte.

Başladığım zamandan beri İstanbul Cervantes Enstitüsünden aldım tüm derslerimi. Şimdilerde B1.2 seviyesini tamamladım ve B1.3’ü almaya hazırlanıyorum. Bir süre iş yerimdeki yoğunluktan dolayı derslere hak ettiği ilgiyi gösteremeyeceğim, o yüzden birkaç aylık kısa bir mola verdim.

Tam mola vermiştim diyordum ki geçen gün bir şirketin iş ilanına bakarken adayların İngilizce seviyesini TOEFL notu ya da Duolingo’da geldiği seviye (???) üzerinden tarttıklarını gördüm. Valla şok oldum ama devir değişiyor. Artık hiçbir şey bizim alıştığımız gibi bile değil. Bunun üzerine Cervantes’le başladığımda bıraktığım Duolingo’yu telefonumun tozlu raflarından indirdim, seviyeleri hızla atlaya atlaya bana fayda sağlayacağı noktaya getirdim. Şimdi her gün oradan biraz biraz çalışarak yeni kura geçmeden hafızamı taze tutuyorum. Aklımı karıştıran bazı konuları daha iyi anlıyorum hatta. (Mesela zamirler.)

Yani anlayacağınız ben kafaya koydum, İspanyolca öğreneceğim. Herkese de gönlünden geçen bir dili öğrenmeye başlamayı tavsiye ederim. Önemli olan ana diliniz gibi konuşmak değil, süreçte size katacaklarını kaçırmamak. Zihninizin geliştiğini, izlediğiniz filmleri, dinlediğiniz şarkıları anlamaya başladığınızı, bunun ufkunuzu genişlettiğini, bir kültürü kendi dilinde tanımanın güzelliğinin keyfine vardığınızı hissedeceksiniz. Bence bundan güzel bir şey yok.